بیست وپنجم اردیبهشت روز روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی و پاسداشت زبان فارسی

 

شاهنامهٔ فردوسی یکی از بزرگ‌ترین آثار ادبی جهان و مهم‌ترین حماسهٔ ملی ایرانیان است. این اثر سترگ که حاصل بیش از سی سال تلاش ابوالقاسم فردوسی است، نه تنها داستان‌ها و اسطوره‌های کهن ایران را روایت می‌کند، بلکه نقش بی‌بدیلی در حفظ و زنده نگه داشتن زبان فارسی داشته است. فردوسی با سرودن نزدیک به پنجاه هزار بیت شعر، تاریخ، فرهنگ، باورها و روحیهٔ پهلوانی ایرانیان را از آغاز آفرینش تا پایان دورهٔ ساسانیان به تصویر کشیده است.

یکی از ویژگی‌های برجستهٔ شاهنامه، زبان پاک و استوار آن است. فردوسی آگاهانه کوشید تا حد امکان از واژه‌های اصیل فارسی استفاده کند و از به‌کارگیری واژه‌های بیگانه، به‌ویژه عربی، پرهیز نماید.

در زمانی که زبان فارسی به شدت تحت تأثیر زبان عربی قرار گرفته بود، شاهنامه به عنوان اثری بزرگ نشان داد که فارسی توانایی بیان مفاهیم عمیق، حماسی و ادبی را با واژگان بومی خود دارد. بررسی‌های پژوهشگران نشان می‌دهد که در میان حدود پنجاه هزار بیت شاهنامه، تعداد واژه‌های عربی بسیار اندک است و نسبت آن‌ها در مقایسه با کل واژگان اثر بسیار ناچیز به شمار می‌آید.

در واقع، بخش عمدهٔ واژگان شاهنامه از ریشه‌های کهن فارسی و ایرانی گرفته شده‌اند و همین امر باعث شده است که این اثر به یکی از پاک‌ترین و اصیل‌ترین متون زبان فارسی تبدیل شود. از همین رو شاهنامه تنها یک اثر ادبی نیست، بلکه سندی زنده از هویت زبانی و فرهنگی ایرانیان به شمار می‌آید. فردوسی با سرودن این اثر جاودان، نه تنها تاریخ و اسطوره‌های ایران را حفظ کرد، بلکه زبان فارسی را نیز از خطر فراموشی و دگرگونی شدید نجات داد و آن را برای نسل‌های آینده پایدار ساخت.

 

#دانشگاه_فرهنگیان_فارس #شاهنامه

#روز_فردوسی

#کتاب_خوب_بخوانیم

#روابط_عمومی_فرهنگیان_فارس

#دانشکده_علوم_تربیتی