<\/p>\r\n\r\n
شاهنامهٔ فردوسی یکی از بزرگترین آثار ادبی جهان و مهمترین حماسهٔ ملی ایرانیان است.<\/strong> این اثر سترگ که حاصل بیش از سی سال تلاش ابوالقاسم فردوسی است، نه تنها داستانها و اسطورههای کهن ایران را روایت میکند، بلکه نقش بیبدیلی در حفظ و زنده نگه داشتن زبان فارسی داشته است. فردوسی با سرودن نزدیک به پنجاه هزار بیت شعر، تاریخ، فرهنگ، باورها و روحیهٔ پهلوانی ایرانیان را از آغاز آفرینش تا پایان دورهٔ ساسانیان به تصویر کشیده است.<\/p>\r\n\r\n یکی از ویژگیهای برجستهٔ شاهنامه، زبان پاک و استوار آن است. فردوسی آگاهانه کوشید تا حد امکان از واژههای اصیل فارسی استفاده کند و از بهکارگیری واژههای بیگانه، بهویژه عربی، پرهیز نماید.<\/strong><\/p>\r\n\r\n در زمانی که زبان فارسی به شدت تحت تأثیر زبان عربی قرار گرفته بود، شاهنامه به عنوان اثری بزرگ نشان داد که فارسی توانایی بیان مفاهیم عمیق، حماسی و ادبی را با واژگان بومی خود دارد. بررسیهای پژوهشگران نشان میدهد که در میان حدود پنجاه هزار بیت شاهنامه، تعداد واژههای عربی بسیار اندک است <\/strong>و نسبت آنها در مقایسه با کل واژگان اثر بسیار ناچیز به شمار میآید.<\/p>\r\n\r\n در واقع، بخش عمدهٔ واژگان شاهنامه از ریشههای کهن فارسی و ایرانی گرفته شدهاند و همین امر باعث شده است که این اثر به یکی از پاکترین و اصیلترین متون زبان فارسی تبدیل شود.<\/strong> از همین رو شاهنامه تنها یک اثر ادبی نیست، بلکه سندی زنده از هویت زبانی و فرهنگی ایرانیان به شمار میآید. فردوسی با سرودن این اثر جاودان، نه تنها تاریخ و اسطورههای ایران را حفظ کرد، بلکه زبان فارسی را نیز از خطر فراموشی و دگرگونی شدید نجات داد و آن را برای نسلهای آینده پایدار ساخت.<\/p>\r\n\r\n <\/p>\r\n\r\n #دانشگاه_فرهنگیان_فارس<\/a> #شاهنامه<\/a><\/p>\r\n\r\n #روز_فردوسی<\/a><\/p>\r\n\r\n